Esimden gizleyerek oynadim, borc buyudu; itiraf ettigim gun her sey degisti

Yillarca esimden gizleyerek spor bahsi oynadim. Maaslari, ek isleri, hatta zaman zaman ortak hesabi... hepsini idare ediyorum sandim. Aslinda sadece deligi buyutuyordum. Geceleri "fark etmesin" diye uyumus gibi yapardim. En kotusu oynamak degildi, surekli yalan soylemekti. Sevdigim insanin gozune bakip uydurdugum bahaneler beni icten ice curuttu. Bir gun daha fazla tasiyamadim ve her seyi anlattim. Hayatimin en korktugum konusmasiydi. Kizdi, agladi, hayal kirikligi yasadi — hepsi hakkiydi. Ama gitmedi. "Borcla birlikte ugrasiriz ama bir daha yalan istemiyorum" dedi. O gun bir yuk omuzlarimdan kalkti. Hala odeme yapiyoruz, hala zor ama artik gizli yasamiyorum. Saydamlik benim icin en buyuk korumaymis.